Loopbaanbegeleiding: curatief versus pro-actief


Loopbaanbegeleiding Split The Sea

"Onlangs had ik iemand die tot bij mij kwam en zijn vraag luidde als volgt: 'Ik doe graag mijn job, maar deze is zeer veeleisend en ik denk niet dat ik dat binnen 5 jaar of langer nog zal kunnen doen. Het is fysiek zwaar, lange dagen, en dat dan met de kinderen en zo… Ik zal best maar al zoeken naar een ander job, niet?'.


Wie er de laatste maanden de kranten, week- en maandbladen op naslaat, stoot steeds vaker op artikels omtrent burn-out, bore-out, levenslang leren, work-life balance, hervallen na langdurige afwezigheid (en merken dat niks écht is veranderd) of zelfs een zekere angst opbouwen voor wat de toekomst kan brengen en daardoor verstarren en uiteindelijk niks doen.


Wat maakt dat vele mensen nog steeds moeilijk de weg naar loopbaanbegeleiding vinden? We hebben tegenwoordig wel een voedingscoach, een personal trainer om onze sportieve doelen te bereiken, een mental coach,… maar als het over onze professionele carrière gaat (én de impact ervan op ons privéleven), tja, dan begint het erom te spannen.


Op het internet vind je wel wat redenen. Ik haal even de belangrijkste aan: 'enkel bedoeld als je wil veranderen van job', 'een kwestie van testjes invullen en de resultaten doornemen', 'advies krijgen waar je dan toch niks mee aanvangt'. Voor alle duidelijkheid, dit zijn wel degelijk misverstanden die bestaan en dus ook een remmende factor zijn.


Er is volgens mij echter nog een reden. Een krachtige reden die vreemd genoeg wordt gevoed door de promotors van loopbaanbegeleiding. Want waarom moet je loopbaanbegeleiding volgen? Omdat er iets niet ok met je is, omdat je 'ziek' bent: gestresseerd door het werk, futloos, gefrustreerd, opgebrand, verveeld!


En zo maken we de drempel alleen maar groter, want je moet al beginnen met jezelf kwetsbaar op te stellen door toe te geven dat er 'iets mis is', dat je 'moet genezen', terwijl dat eigenlijk helemaal niet het geval is!


En daar ligt een wezenlijk verschil met bijvoorbeeld de insteek van een personal trainer of een health coach. Daar start je van een 'normale situatie', stel je een sportief of gezondheidsdoel en schakel je een coach in om je daarbij te ondersteunen.


Wat als je loopbaanbegeleiding ook zo zou zien? Wat als je vandaag een loopbaandoel zou stellen zoals 'binnen 2 jaar wil ik zelfstandig zijn', 'tegen eind dit jaar wil ik 1 dag per week meer tijd aan mijn gezin spenderen', 'ik wil de helft van mijn werktijd weg van de computer', enz. Net zoals die persoon in mijn inleiding. Hij was niet opgebrand, ging iedere dag met plezier aan de slag. Maar het knappe was dat hij vooruitziend was.


En wat als het doel nog niet zo scherp gesteld is? Welnu, laat dat net de eerste stap van loopbaanbegeleiding zijn: het samen bepalen van een loopbaandoel!

En die persoon uit het voorbeeld? Die oefent nog steeds zijn job uit, met veel plezier. We hebben een aantal toekomstige noden bepaald en hoe deze op te lossen, er is door heel eenvoudige tips meer tijd vrijgekomen voor zijn gezin en hij heeft na een intern gesprek met zijn verantwoordelijke nog meer uitdagende projecten gekregen.